Wielkie Dzieło Le Corbusiera: Jednostka Marsylska — Budynek-Legenda

Budynek zasłynął jako Jednostka Marsylska, a jego twórca — Le Corbusier — przeszedł do historii jako jeden z difinitorów architektury współczesnej. Z wielkim powodzeniem udało mu się utkwić w wspomnieniu projektantów na całym świecie swoim niepowtarzalnym podejściem, które było manifestem myślenia modernistycznego o projektowaniu. Oznaką uznania była niedawna decyzja o umieszczeniu budynku na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO, na której figurały już inne przełomowe i najważniejsze symbole ludzkiej cywilizacji.

Twórczość Le Corbusiera

Jednostka Marsylska jest utrwaleniem idei architektonicznej, która stała się wielkim odzwierciedleniem modernistycznego ujęcia architektury. Często bywa nazywany matką wszystkich bloków. Genialność tego rozwiązania polega na jego uniwersalności i możliwości zastosowania w różnych realiach projektowych. Jego koncepcje zaczerpnął przede wszystkim z rosyjskiego budynku Narkomfin, ale to Le Corbusiera udało się zasymilować wiele nowatorskich idei i poglądów w jednej spójnej wizji, która stała się inspiracją dla tysiąca późniejszych projektów na całym świecie.

Podstawą projektu były założenia, że Jednostka Marsylska ma być kompleksem samowystarczalnym, utrzymującym się wśród otaczającej zieleni i natury, podobnie jak ogromne transatlantyki na oceanie. W XIX i na początku XX wieku architektura miejska opierała się na ciasnej siatce ulic, wewnętrznych dziedzińców i kamienic. Rewolucja polegała na odejściu od tej koncepcji w kierunku bloków o otwartej strukturze, dosłownie zanurzonych w zieleni, z dostępem do światła i powietrza.

Rozwiązania funkcjonalne w Jednostce Marsylskiej

Jednostka Marsylska powstawała jako spełnienie wizji wieloletnich przemyśleń architekta. W założeniach miała ona zapewnić nie tylko komfortowe warunki mieszkaniowe, ale również dostęp do podstawowych usług. Korytarze wewnętrzne miały zastąpić tradycyjne ulice, z wydzieloną częścią środkową odpowiednio lokującą infrastrukturę handlową i usługową. Na siódmym i ósmym piętrze zaplanowano sklepy, szkołę podstawową i miejsca świadczenia usług.

Chociaż sam budynek jest wielofunkcyjny, jego głównym celem pozostaje spełnianie funkcji mieszkaniowych. W momencie oddania do użytku w 1952 roku był to największy budynek mieszkalny na świecie. Bryła budynku mierzy 137 metrów długości, 24 m szerokości i 56 m wysokości. Budynek został umieszczony na słupach, zgodnie z zasadami pięciu punktów architektury współczesnej Le Corbusiera, umożliwiając swobodną komunikację na poziomie terenu. Dużą atrakcją dla mieszkańców było udostępnienie do użytku płaskiego dachu.