Józef Chełmoński wywierał ogromny wpływ na kształtowanie malarstwa realistycznego w Polsce, uzyskując szereg wyróżnień oraz uznania w świecie sztuki. Twórczość Chełmońskiego, początkowo nie do końca doceniana na rodzimych gruntach, zyskała znaczne uznanie na arenie międzynarodowej, zwłaszcza podczas wieloletniego pobytu artysty w Paryżu. Po powrocie do ojczyzny, malarz w sposób ujmujący potrafił uchwycić i przedstawić piękno polskiej wsi, szukając inspiracji przede wszystkim na Mazowszu, które z czasem stało się jego artystyczną ojczyzną. Wśród najbardziej cenionych i rozpoznawalnych obrazów Chełmońskiego znajduje się Bociany, wyróżniające się niezwykłym nastrójem oraz ukazaniem charakterystycznego dla naszego kraju krajobrazu i jego mieszkańców.

Życiorys Józefa Chełmońskiego

Nieodłącznym elementem biografii Józefa Chełmońskiego jest jego miejsce urodzenia – wieś Boczki, położona nieopodal Łowicza. Malarz, który przyszedł na świat 7 listopada 1849 roku, od wczesnych lat miał styczność ze sztuką, przede wszystkim dzięki swojemu ojcu, wójtu wsi Boczki, który był zafascynowany malowaniem i grywaniem na skrzypcach. W swoich pracach ukazywał on rozmaite pejzaże, w tym włości w Nieborowie. Zainteresowania artystyczne były obecne także u dziadka Chełmońskiego.

Początki wykształcenia artystycznego Chełmońskiego związane były z warszawską Klasą Rysunkową oraz pracownią Wojciecha Gersona, gdzie równolegle studiował sztukę. W 1972 roku zawędrował do Monachium, aby w Akademii Monachijskiej odbyć trzyletni kurs. Następnie przez wiele lat przebywał w Paryżu, skąd przywiózł ogromne doświadczenie i popularność, zwłaszcza dzięki swoim obrazom inspirowanym wiejskim życiem. Dzięki temu nawiązał współpracę z prestiżowym francuskim pismem „Le Monde Illustre”. W swojej karierze malarz miał okazje odwiedzić także Włochy, Podole czy Ukrainę.

W 1878 roku Chełmoński wziął ślub z Marią z Korwin-Szymanowskich, z którą przemierzył Europę, odwiedzając i zatrzymując się na dłużej m.in. w Wiedniu, Monachium, Wenecji oraz Paryżu. W czasie tej dekady urodziło im się czworo dzieci, z których aż trójkę stracili już po przeprowadzce do Warszawy.

Problemy rodzinne zmusiły Chełmońskiego do opuszczenia Warszawy i osiedlenia się w Kuklówce, gdzie do końca życia tworzył w samotności. W 1914 roku przeszedł atak apopleksji, którego konsekwencją był paraliż ręki oraz trudności w mówieniu. Po przejściu choroby, dzięki pomocy brata-lekarza, odzyskał sprawność, jednak nie namalował już żadnego obrazu. Zmarł w tym samym roku, mając 64 lata.

Twórczość Józefa Chełmońskiego

Dzieła Józefa Chełmońskiego wyraźnie podkreślają fascynacje artysty życiem mieszkańców polskiej i ukraińskiej wsi, zwłaszcza ich codziennością i otaczającą ich przyrodą. Chełmoński zasłynął również jako malarz uwielbiający przedstawiać w swoich pracach zwierzęta, a w szczególności ptactwo, w tym m.in. żurawie i przepiórki.

Niezaprzeczalnym elementem spuścizny Chełmońskiego są obrazy przedstawiające konie. Malarz potrafił ukazać te zwierzęta z niezwykłą precyzją i doskonałością perspektywy. Obrazy te, dzięki dynamice i płynącej z nich energii, wydają się niemalże wyłaniać z płótna, skłaniając widza do odczucia uczucia pełnego partycypacji w przedstawianym przez artystę świecie.